ها ...

 

فصلی ست از دهان تو 

 

خیابان ...ها را قدم می زند 

 

برگ... ها را می رقصد

 

آدم را از پالتو ...ها در می آورد

 

بوسه ...ها را عاشق می بوسد

 

من اما باید 

 

از کافه 

 

خیابان 

 

بوسه ها را برگردم

 

برسم به آخرین فصل

 

خودم را 

 

در پالتو...ها ها ها می کنم 

 

با زمستانی که در من 

 

تن ها 

 

خاطره می بارد

 

دهان ات که بسته است .

 

 

سوت می زد 

 

می رفت 

 

سوت می کشید 

 

می ایستاد 

 

سربازی که می خواست 

 

شب را بترساند 

 

قطاری از فشنگ را

 

 سرِصبح 

 

خالی کرده بود .

__________________

امیر یزدانی 

آینه

 

هر روز 

 

باریک ترم می کند 

 

از مویی 

 

که از خیال ات

 

رد نمی شود .

_________

 

هر چه پاک می کنم 

 

آینه را 

 

بیشتر مات می شوم .

پیشاپیش فرا رسیدن فصل عشق و دلدادگی و آشکاری شکوفایی راز طبیعت رو به دوستانِ جان تبریک عرض میکنم و امیدوارم سالی سرشار از سلامتی ، شادکامی و موفقیت پیش رو داشته باشید 

برف هم که ببارد 

 

زمستان

 

خودش را با دست های تو

 

آب می کند

 

 تابهار 

 

با تاب موهای تو بیآید 

 

وقتی باد 

 

شال ات را کنار بزند 

 

شانه ها  شکوفه خواهند داد 

 

عید 

 

با لب های ما غنچه می شود 

 

اما

 

 رو سیاهی 

 

به دست هایی می ماند 

 

که هرچه زغال بر نوروز  کشید 

 

چشم هایمان را

 

سرمه تر  کرد  .

____________

امیر یزدانی 

گوش ات را به من بده 

 

آواره ای بیاویزد 

 

که  می سوزد  سر زبان ها

 

از آوازیدن 

 

اصلن 

 

وی زی دن 

 

از مصدر وزوز هر زنبورکی وزیده باشد 

 

پنج انگشتِ عسل را 

 

در دهان هر کندویی هم فرو کنی 

 

باید خودت را بیرون بکشی 

 

از نیش های شهر

 

بیا 

 

همین گوشه، کنارمان را بچسبانیم به هم 

 

تا زیر هیچ بیدی نلرزیم 

 

اینطوری 

 

گوش های باد

 

حتمن

 

دهان های زیادی را پر خواهد کرد

 

از حرفهای اضافه.

حرفی نیست

 

برمیگردم به باران

 

وسلام می کنم

 

به چتری که تنها

 

دستی به گردن دارد

 

اما می دانم غریبه گی می کند

 

ما در روزهای آفتابی

 

صدای مان را گم کرده ایم.

بیا الف با شیم 

 

تا با آب آغاز شویم 

 

می گویند 

 

آب روشنی ست 

 

می شود عشق را مزمزه کرد

 

تا دهان ها آب بی افتند 

 

با دوست ت دارم 

 

دلها را آب کرد

 

اینطوری 

 

شمع ها هم 

 

دلیل روشن تر خواهند داشت 

 

برای آب شدن 

 

تا از تمام تاریکی های جهان 

 

بگذریم...

سایه ها

آفتاب گردان ها که بر میگردند 

 

کلاه های حصیری 

 

تنها سایه به خانه می آورند

 

سایه ی

 

           آب 

 

               نان 

 

                  بابا را .

___________

امیر یزدانی 

 

مادر

خوابَ ت را 

 

از چشم هایم بگیر 

 

بگذار این رخت عزا 

 

کبودی ها را بپوشد 

 

میترسم فکر کنی باز 

 

با پسر همسایه دعوا کرده ام

 

صبح 

 

هر طور خواستی 

 

بیدارم کن 

 

دیگر بزرگ شده ام 

 

صبحانه را با زخم هایم می خورم .

دو کار کوتاه

باز 

 

ابر آمد 

 

مارا 

 

فاصله 

 

پُر کرد 

____________

تو

 

از بهاری 

 

من پاییز 

 

چه تابستان داغی ست 

 

بین ما .

__________

امیر یزدانی