شعرمن حرف توست

آواره ای بیاویزد 

که  می سوزد  سر زبان ها

از آوازیدن 

اصلن 

وی زی دن 

از مصدر وزوز هر زنبورکی وزیده باشد 

پنج انگشتِ عسل را 

در دهان هر کندویی هم فرو کنی 

باید خودت را بیرون بکشی 

از نیش های شهر

بیا 

همین گوشه، کنارمان را بچسبانیم به هم 

تا زیر هیچ بیدی نلرزیم 

اینطوری 

گوش های باد

حتمن

دهان های زیادی را پر خواهد کرد

از حرفهای اضافه.